Η ιστορία της αναρής είναι σχεδόν αλληλένδετη με αυτή του χαλλουμιού. Η παρασκευή της είναι ουσιαστικά μέρος της διαδικασίας παρασκευής του χαλλουμιού, γι’ αυτό και θεωρείται υποπροϊόν του. Δεν παύει ωστόσο να αποτελεί ένα ξεχωριστό προϊόν, το οποίο ανέκαθεν κατείχε μια ξεχωριστή θέση τόσο στη ζωή των κατοίκων της Κύπρου όσο και στη ντόπια κουζίνα.

Συγκεκριμένα, σημαντικές ιστορικές αναφορές για την αναρή συναντώνται σε πολλά συγγράμματα όπως είναι αυτά του Αρχιμανδρίτη Κυπριανού το 1788 και της Γερμανίδας επισκέπτριας στην Κύπρο Magda Ohnefalsch – Richter κατά τον 19^ο αιώνα.

Το μαλακό αυτό τυρί τυρογάλακτος παράγεται καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου και η κατανάλωσή του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις θρησκευτικές γιορτές του τόπου μας, όπως είναι η «εβδομάδα της Τυρινής» η οποία καταλήγει στην «Κυριακή της Τυροφάγου».

Ο γευστικός αυτός θησαυρός διατίθεται είτε φρέσκος είτε ξηρός, είτε αλατισμένος είτε ανάλατος. Οι τρόποι κατανάλωσής του είναι πολλοί και ευφάνταστοι. Η φρέσκια αναρή μπορεί να σερβιριστεί σε μια πιατέλα τυριών, ενώ μπορεί να συνδυαστεί με μέλι, χαρουπόμελο, έψημα ή ζάχαρη είτε ως πρωινό είτε ως απογευματινό έδεσμα. Επιπρόσθετα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην παρασκευή άλλων γλυκών εδεσμάτων όπως είναι τα πουρέκια και η αναρόπιτα. Η ξηρή αλατισμένη αναρή χρησιμοποιείται συχνά-πυκνά ως τριμμένο τυρί στα ζυμαρικά. Γι’ αυτό, δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι η αναρή αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή και αγαπημένα προϊόντα της Κύπρου, με τη φήμη της να εξαπλώνεται τα τελευταία χρόνια και εκτός των εγχώριων συνόρων.